Μπορεί για κάποια πράγματα να αμφιταλαντεύομαι ακόμα, σε ότι αφορά τον όμορφο κόσμο που ζούμε, αλλά για ένα πράγμα είμαι ήδη απόλυτα σίγουρος.

Είμαι πια σίγουρος, ότι το τι σκέφτονται οι σημερινές κοινωνίες και το τι επιθυμούν είναι εν τέλη αποτέλεσμα της δουλειάς των διαφημιστικών εταιριών.

Η δύναμη που έχουν αποκτήσει τα μέσα που χειρίζονται οι διαφημιστικές εταιρείες, όπως το διαδίκτυο και η τηλεόραση είναι ικανά να χειραγωγεί πια τα μυαλά των σύγχρονων κοινωνιών.

Ο μέγιστος πόθος σήμερα, το εμπόρευμα και η απόκτηση αυτού, είναι κατά έναν μεγάλο λόγο, η νίκη και η επικράτηση της διαφήμισης έναντι της λογικής.

Το αίσθημα χαράς που αποκτάει ο σημερινός άνθρωπος, με την αγορά και την απόκτηση ενός υλικού αγαθού δείχνει ότι οι διαφημιστικές χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, μετατρέπουν τα ανθρώπινα συναισθήματα σε καταναλωτικές συνήθειες, και αντιστρόφος.

“Οι φετινές γιορτές θα είναι μοναδικές.” Θα αγοράσεις το τάδε πράγμα και θα νιώσεις την χαρά να σε κατακλύζει. Είναι η απόκτηση που θα σε κάνει να ξε φυσήξεις από ανακούφιση, πως τελικά ήρθε στα χέρια σου το καινούργιο. Μπορεί τελικά να σου είναι και τελείως αδιάφορο αυτό το καινούργιο, ακόμα και λίγες ώρες μετά από την απόκτηση του.

Η ειλικρίνεια της κατάστασης λέει ότι δεν είναι οι ιδέες και οι βαθύτερες πραγματικές ανάγκες αυτής της ζωής που βγάζουν τον κόσμο στο δρόμο αλλά οι αγορές. Χιλιάδες καταναλωτές διψασμένοι κατακλύζουν τα αστικά κέντρα για τα ψώνια τους.

Πριν τις γιορτές εν όψη των εορτών.

Μέσα στις εορτές, για τις εορτές.

Μετά τις εορτές, εκεί που δήθεν θα έχει πέσει ο ρυθμός κατανάλωσης, θα πρέπει οι γραφίστες και παραγωγοί διαφημίσεων να ξεσκιστούν να ξανά-βγάλουν τον όχλο στους δρόμους, για έναν 3ο γύρο, αυτόν με τις εκπτώσεις.

Και φυσικά αυτοί οι χιπστερο γραφίστες έχουν καταλάβει ότι το νόημα των Χριστουγέννων δεν πρέπει να το αφήσουν να ξεφουσκώνει, επειδή οι άνθρωποι μεγάλωσαν και δεν πιστεύουν πια σε αγίους. Πρέπει να το κρατάνε ζωντανό και να το επανα- νοημαδοτούν μέσα από red labels, καυτά καλικάντζαρο- γκομενάκια με κόκκινα εσώρουχα σε παγωμένα σαλέ. Πρέπει να αναστένουν κάθε Δεκέμβρη των santa-coca-cola, που φτιάχνει cocteils με Ursus Rotters. Δουλειά τους είναι, και καλά την κάνουν, να βοηθάνε τον νοητικά νεκρό καταναλωτή να φαντάζεται χιόνι στο παράθυρο του, ακόμα και αν μένει κάπου στην Βολιβία και το νερό που πίνει από την βρύση είναι όσο καφέ είναι τα μελομακάρονα.

Είναι εντυπωσιακό, ότι αυτά που κατηγορούσα πριν από 10 και κάτι χρόνια, τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια και η ατμόσφαιρα αυτών καθώς και οι οικογενειακές συναθροίσεις με τα σπιτικά τους γλυκά μπορεί να είναι απο τα λίγα πράγματα που σώζουν τα νοήματα αυτών των ημερών. Μια μικρή αχτίδα, σαν αντανάκλαση απο το αστέρι του δέντρου, μέσα στο σκοτάδι του αχαλίνωτου καταναλωτισμού,

Άντε καλές γιορτές να έχουμε.

Ας ελπίσουμε ότι θα την βγάλουμε και το 17.

Advertisements