Ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ με αυθεντικό υλικό από το αρχείο του ερευνητή των άγριων αρκούδων στην Αλάσκα Τίμοθι Τρέντγουελ, που βρήκε τραγικό θάνατο μαζί με τη φίλη του από τα πλάσματα τα οποία προστάτευε και στα οποία αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Το ντοκιμαντέρ βραβεύτηκε με το βραβείο Alfred P. Sloan στο φεστιβάλ ταινιών Sundance. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ IMDb 7,8

Αυτή είναι περιγραφή που συνοδεύει αυτό το σοκαριστικό ντοκιμαντέρ, γυρισμένο στην Αλάσκα, που παρουσιάζει τον παράξενο κόσμο των ανθρώπων…εμ συγνώμη των άγριων αρκούδων.

Τέλος πάντων, μόνο άμα είσαι αφελής και τελείως αποκομμένος απο την πραγματικότητα της φύσης, μπορείς να πάρεις στα σοβαρά την ιστορία “ερευνητή” Τίμοθι Τρεντγουελ.

Τα πλάνα απο το αρχείο του, πιο πολλά έχουν να πουν, κατά την προσωπική μου γνώμη, για τους ανθρώπους που πάσχουν απο ψυχικές ασθένειες στις μητροπόλεις του σήμερα, παρά για κάποιον που νόμισε ότι βρήκε το νόημα της ζωής στην φύση.

Ο καταθλιπτικός Τρεντγουελ, εθισμένος και παραπλανημένος απο τις ουσίες, προσπαθεί να ξεκόψει απο τα στέκια των ουσιών, και αφήνετε στο έλεος της φύσης. Μια θλιβερή εικόνα, που δυστυχώς επισκιάζει το καλύτερο μέρος αυτής της παραγωγής, που ειναι η ίδια η άγρια φύση.

Παρακολουθώντας τις περιπλανήσεις του Τίμοθι, αλλά και της φίλης του Έιμι (η οποία παρουσιάζεται, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, σαν παράπλευρη απώλεια της τρέλας του φίλους της), σου δίνει την αίσθηση, ότι υπάρχει μια συνεχής έκφραση της κοινωνίας του θεάματος που τόσο εκφράζει την αμερικάνικη κοινωνία. Είναι εκεί για να γυρίσει τα βίντεο, και όχι τόσο για να γίνει ένα με την φύση. Γυρίζει ξανά και ξανά τα πλάνα, για να έχει το τέλειο αποτέλεσμα, ενώ το προφίλ που παρουσιάζει είναι ακριβώς το αντίθετο, έναν ερευνητή που ζει άγρια την έρευνα του.

grizzly-man-5

Στην πραγματικότητα είναι ενας καλοντυμένος και καλο φαγωμένος εξερευνητής, ο οποίος κατα βάθος δεν αντέχει άλλο τον κόσμο των ανθρώπων, αλλά και την ίδια του την αρρώστια, ψάχνει ένα rebab στην Αλάσκα. Αποφασίζει να περιφερθεί και να προκαλέσει την φύση, μέχρι αυτή να κάνει αυτό που είναι η μοίρα κάθε αδύναμου ζώου, σε ένα περιβάλλον σκληρού ανταγωνισμού και αντίξοων συνθηκών.

Μπορεί να ακουστεί σκληρό, αλλά μου έβγαλε και ένα λυτρωτικό συναίσθημα, το τέλος του.

Θεωρώ ότι το ντοκιμαντέρ ήταν αρκετά μεγάλο για την ιστορία αυτή καθαυτή, με πολύ ωραία πλάνα απο την άγρια φύση, αυτής της παρθένου γωνίας αυτού του πλανήτη, με καλό σχολιασμό (που θα μπορούσε να είναι λίγο πιο κριτικός). Το έργο αυτό θα μπορούσε άνετα να συμπεριληφθεί στην κατηγορία των splatter movies. Λίγο οι αρκούδες μεταξύ τους, λίγο τα παιχνίδια των λούτρινων με το τολμηρό ζεύγος, και την αναίσθητη περιγραφή των γνωστών του Τιμοθι για το κατασπάραγμα τους απο τα αρκουδάκια, όλα αυτά αφήνουν στο τέλος μια αιματοβαμμένη εικόνα.

**Λίγο να επικοινωνούσαν οι νεολιμπεραλ ε-κωλο-τζιστς με το περιβάλλον στο οποίο ζουν και να ενδιαφερόντουσαν για τις απόψεις ανθρώπων που συ-ζούσαν ανέκαθεν με τις αρκούδες, όπως οι ιθαγενείς ινδιάνοι της Αλάσκας, δεν θα χρειαζόταν να παρακολουθήσουμε αυτό το sad story.

Advertisements